Aynı zamanda o kadar büyük bir aşk hissediyorum ki içimde.. Aşkın zamana ve mekana ihtiyacı olmadığını kanıtlarcasına.. Çocukluk aşkım, eski sevgilim.. Niye eski sorsak ikimizde birşey söyleyemeyiz çünkü o kadar mutluyduk ki o ülkesine dönünce bitmek zorunda kaldı 2008 şartlarında ne whatsapp var ne doğru düzgün internet.. Yani haber alcak hiçbir kaynağımız yoktu. Ayrıldık ben o kırgınlıkla görmezden geldim aşkımı kızgınlığım ağır bastı ertesi sene ''face''ten bana dönmesine rağmen reddettim. Sonra aradan yıllar geçti bu yaz ilk kez geldi türkiyeye tabi görüştük arkadaş çevremiz ortak ben onu gördüğüm anda kalbim resmen fırladı yerinden.Sanki aradan 5 yıl geçmemişti sanki biz daha dün yaşamıştık bunları.. Yüzüm onun yanındayken gülüyodu ama özel birşey belli edemiyodum yani ben öyle zannediyodum. Arkadaşın aracına 7 kişi binerdik hep yanyana olurduk hep o yolculuk bitmesin diye dua ederdim.. Dayanamadım içimde her saniye büyüyen birşey vardı konuşmak istedim ama o farklı bahanelerle kaçtı konuşma talebimden. Arkadaşlar anlamış ama nasıl bilmiyorum sürekli bizi yalnız bırakmaya çalıştılar resmen sizin konuşcak şeyleriniz vardır dediler sesini çıkarmadı benle kaldı ama ben ağzımı açamadım kitlendim ya evcil hayvanlardan bile konuştuk akrabasının düğünündende ama benm hislerimden konuşamadık sonra o haber bile vermeden gitti yine gizliden arayıp sesini dinliyodum o kadar berbattım sonra o arkadaşlardan birine ben ondan hoşlanıyodum dedim şaşırdı sonra e o da senden hoşlanmıyomuydu zaten dedi şoka girdim nerden biliyosun dedim e erkek anlar tavırlarından belliydi dedi ama herşey muamma onun için döktüğüm gözyaşları göl oldu artık yanındayken her saniye onu sevdiğimi bağırmadığım için çok pişmanım bu günlerde... 7 YILDIR SEVİYORUM BU ÇOCUĞU.. Birkez daha görme umudum yok çünkü onun son senesi yani çalışmaya başlıcak eğer görürsem de gördüğüm ilk anda herkesin içinde bir kenara çekip konuşcam böyle olmuyo hayatımda başka biri olsada o gel dese düşünmeden giderim...